تزیین خیابانی در ونکوور با خانه‌های چوبی پرندگان توسط اهالی محل

اهالی یک محله که پیش‌تر با مهمانی‌های بزرگ جمعی ارتباط و حس اعتماد جمعی را در خود تقویت می‌کردند پس از شیوع همه‌گیری راه‌های خلاقی برای ادامه فعالیت جمعی خود یافته‌اند از جمله نصب خانه‌های کوچک رنگارنگ پرندگان که به جاذبه‌ای برای عابران آن محل تبدیل شده است.

A bird house on a tree Description automatically generated with medium confidence

۱۲ مه ۲۰۲۱

به گزارش برندان کرگین (Brendan Kergin) از ونکوور ایز آسِم (Vancouver is awesome) – چند سال پیش، مای‌لینگ‌ین (Mae-Ling Yen)، قبل از همه‌گیری کرونا، به ساختمان جدید خود که در امتداد غرب خیابان یازدهم بین خیابان‌های بریچ (Birch) و هِملاک (Hemlock) در جنوب گرنویل (Granville) است، نقل مکان کرد. او از حومه شهرونکور به این منطقه نقل‌مکان کرده بود و احساس محلی بودن خود را در منطقه قدیمی از دست داده بود؛ بنابراین با یکی از همسایگان جدیدش، فیصل میرزا (Faisal Mirza) مهمانی بزرگی را در محلهٔ جدید ترتیب داد.

آنها با هم اولین مهمانی بلوک را در خیابان در سال 2017 با کمتر از 100 شرکت کننده برگزار کردند. در سال 2018 و 2019 ین و تعداد زیادی از همسایگان، میزبان اجتماعات بزرگتر و بزرگتری شدند. آلیشیا هینتز (Alicia Hintz) می‌گوید، که از سال 2018 او در این مراسم شرکت کرده و از آن زمان درگیر این دورهمی‌ها شده. او ین را “رهبر نترس” گروه توصیف می‌کند.

وی تعریف می‌کند که چگونه در سال 2019 تا 200 نفر از مردم از بلوک‌های همسایه در آنجا حضور داشتند، “او می‌خواست راهی برای تماس و اعتماد بین همه ایجاد کند.”

وی می‌افزاید: “آنها در این مهمانی‌ها غذا، بازی و سرگرمی‌هایی داشتند، و این راهی بود برای ارتباط مردم باهم.” وی می‌گوید: “مهمانی حماسی ‌پات‌لاک ( potluck).”

مردم غذا می‌آوردند، یا چیزهایی که می‌خواستند از شر آن‌ها خلاص شوند؛ اما هنوز هم مفید بود. کتاب‌های رایگان و جوایزِ کسب شده هم محلی‌ها، برای اهدا به خیریه‌ها که بسیار سودمند بود.

اما در سال 2020 با شروع کووید-۱۹این مهمانی‌ها باید لغو می‌شد.

بنابراین، مانند بسیاری از مشاغل و سازمان‌های دیگر، این گروه تمرکز خود را به حفظ ارتباط از راه دور گذاشت.

هینتز می‌گوید که ارتباط گروه بزرگی از افراد به روشی ایمن، وقتی به نتیجهٔ مورد نظر رسید که تشویق کادر بهداشت در ساعت 7 بعدازظهر اتفاق افتاد.

محله شروع به برگزاری مهمانی‌های رقص کوچک از راه دور کرد که برای چندین هفته، هر شب، بیشتر و بیشتر می‌شد.

هینتز می‌گوید، ین همچنین شروع به گذاشتن و آویختن قلب‌های کاغذی رنگی در خیابان‌ کرد، هرچند بسیاری از آن‌ها کنده شده و تعداد کمی باقی‌مانده است. به دنبال آن، تخم‌مرغ‌های رنگی عید پاک در بلوک‌ها مخفی شدند. با فرا رسیدن کریسمس ایده بیشتری به وجود آمد.

هینتز می‌گوید: “کریسمس گذشته بودجه‌ای از بنیاد ونکوور برای خرید چراغ‌های کریسمس دریافت کردیم.” “آنها را در دو طرف خیابان آویزان کردیم.” ین همچنین صدها شیء تزیینی را تحویل گرفت و آنها را در غرب خیابان 11 آویزان کرد.

هینتز می‌گوید: اکنون، با آمدن بهار، چیزهای جدیدی از شاخه‌ها آویزان شده است.”اکنون خانه‌های کوچک چوبی پرندگان را داریم.” “ما هر روز به تعداد آنها اضافه می‌کنیم.”

او تصور می‌کند که در حال حاضر حدود 20 خانهٔ نگهداری از پرندگان از درختان آویزان شده‌اند، اما برخی از آنها وقتی آویخته می‌شوند، بعضی دیگر ناپدید شده‌اند؛ بنابراین او مطمئن نیست که دقیقاً چه تعداد از این خانه‌ها در هر لحظه، وجود دارند. آنها مجبور شدند که این خانه‌های رنگی را در شاخه‌های بالاتری آویزان کنند.

در حالی که جای تاسف است که بعضی از افراد خانه‌های پرندگان را برمی‌دارند، افراد دیگری ‌هستند که یادداشت‌های “تشکر” برای این گروه می‌گزارند و در مورد چگونگی اشتیاق، برای راه رفتن در این خیابان و محله می‌نویسند.

هینتز می‌گوید: “وقتی مردم ما را می‌بینند که چنین خانه‌های آویز شده‌ای داریم، متوقف می‌شوند و از ما تشکر می‌کنند.” “من فکر می‌کنم این راهی است که مردم در این خیابان از سرعت خود کم می‌کنند و ذهن خود را از کارهای روزمره رها می‌کنند.”

او می‌گوید، آنها هنوز از طریق خانه‌های رنگی نگهداری پرندگان، ساکنان محله را دور هم جمع می‌کنند و به کاهش احساسِ انزوای اجتماعی کمک می‌کنند.

این گروه خواستار دریافتِ کمک‌های مالی دیگری است و برای ثبت وقایعِ محل سکونت پرندگان، یک حساب کاربری در اینستاگرام راه‌اندازی کرده‌ است. در صورت دریافت کمک مالی، مقداری از پول به یک کتابخانه محله جدید کوچک اختصاص می‌یابد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *